Nga Blerim Abedini, ISSD-NM– Për dekada të tëra, angazhimi i SHBA-së në konfliktet e Lindjen së Mesme është luhatur midis ndërhyrjes ushtarake, ndërmjetësimit diplomatik dhe strategjisë së parandalimit. Nga intervenimet ushtarake të shekullit të kaluar ka ndryshuar strategjia ushtarake ku teknologjia paraqet ndikim në ndryshimin e veprimeve ushtarake.
Brenda kësaj dinamike në zhvillim, kanë lindur pyetje nëse Izraeli po bëhet një monitorues – dhe kundërpeshë aktive – e konflikteve të luftës në Iran. Në vend që të presë që kërcënimet e mundshme të materializohen në kufijtë e tij, Izraeli e ka përqendruar gjithnjë e më shumë inteligjencën e tij ushtarake dhe fushëveprimin operacional në vëzhgimin, ndjekjen dhe ndërprerjen e zhvillimeve strategjike ushtarake direkt brenda territorit iranian.
Ky qëndrim proaktiv është më i qartë në riaktivizimin e strategjisë së Izraelit në lidhje me eliminimin fizik të komandantëve të Gardës Revolucionare (IRGC) të Iranit. Duke synuar udhëheqës të lartë ushtarakë, komandantë të Forcës Quds dhe këshilltarë kryesorë teknikë përgjegjës për projektimin e pushtetit jashtë vendit, Izraeli synon të shkatërrojë strukturën udhëheqëse që drejton operacionet rajonale me ndërmjetësim dhe të ngadalësojë aftësitë konvencionale dhe asimetrike të Iranit. Kjo është një strategji e re për elimininimin e udhëheqësve politik dhe ushtarakë e cila u shfaq me zbulimin dhe avancimin e droneve si dhe me përkrahjen e sistemit satelitorë për navigim dhe shënjestrim efikas të viktimës. Eliminimi i politikanëve dhe ushtarakëve, tashmë ka filluar të trashëgohet nga shtetet tjera si që është atentati ndaj presidentit Trump në samitin e NATO në Ankara, një komplot i padeshifruar. Para ca kohe kishim një sulm ukrainez me dron në shtëpinë e presidentit Putin. Në Iran lideri fetar Mojtaba duke u ndikuar nga këto zhvillime e ka ndryshuar mënyrën e komunikimit(verbale) me gardën ushtarake si dhe ka emëruar zëdhënës indirekt që janë interpretues të fjalëve të Mojtabës.
Ekonomikisht dhe strategjikisht, konflikti shpesh konvergjon rreth pikave kritike detare. Një pyetje kryesore është nëse ngushtica e Hormuzit vepron si një bllokues i vërtetë për sjelljen e marrëveshjeve dhe stabilitetit. Gjatë gjithë historisë, Ngushtica e Hormuzit ka shërbyer si një nga kalimet detare më të rëndësishme në botë, duke lidhur rrugët e lashta tregtare nga Gjiri Persik në Oqeanin Indian. Në kohët moderne, ajo mbart afërsisht një të pestën e furnizimit botëror me naftë. Kërcënimet e shpeshta të Iranit për të mbyllur ose ngacmuar transportin detar në ngushticë funksionojnë si levë strategjike, duke prishur rregullisht negociatat diplomatike dhe duke rritur rreziqet ekonomike globale. Mund të thuhet se Hormuzi u bë një lojë mes Iranit dhe ShBA. Këtu hezitohet lodhja e presidentit Trump që refuzon të del nga konteksti, ”Hormuzi është i imi, nuk është nën komandën tuaj”! Pra, Hormuzi paraqitet si tampon zonë ku edhe Kina dhe Rusia nuk kanë si të ndërhyjnë përveç komunikimit satelitor dhe furnizimit me armatim. Por si duket çështja e Hormuzit bën parandalimin dhe ngushton synimet politiko-ushtarake duke i dhënë kohë zgjedhjeve të ndërmjetme në ShBA, që mos të ndikohen nga konflikti i Lindjes së Mesme.
Kjo ngre një debat më të gjerë themelor: A mund të bëhet Lindja e Mesme një rajon paqeje duke prerë aktivitetet financiare të Iranit në Palestinë, Liban dhe Jemen? “Boshti i Rezistencës” i Teheranit – financimi dhe armatosja e grupeve si Hamasi, Hezbollahu dhe Huthët – i lejon atij të projektojë pushtet pa u angazhuar në luftë të drejtpërdrejtë shtet-me-shtet. Mbështetësit e sanksioneve të rrepta argumentojnë se tharja e këtyre tubacioneve financiare është thelbësore për stabilizimin e rajonit.
Një kompleksitet i mëtejshëm i konfliktit është rivaliteti global që po riformëson rajonin. Raportet nxjerrin në pah ndihmë në rritje ruse përmes inteligjencës satelitore të ofruar Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike. Në këmbim të dronëve dhe furnizimeve ushtarake iraniane, Moska ofron imazhe orbitale me rezolucion të lartë, duke ndihmuar IRGC-në të monitorojë vendndodhjet e bazave amerikane, lëvizjet e trupave dhe vendosjet ushtarake rajonale në të gjithë Gjirin.
Për të plotësuar këtë bashkëpunim inteligjence është përfshirja kineze në shitjen e armëve dhe marrëveshjet naftë-për-armë me Gardën Revolucionare të Iranit. Duke blerë naftë iraniane me çmime të ulëta, Pekini i siguron Teheranit një litar shpëtimi ekonomik kritik, ndërsa raportet tregojnë se entitetet shtetërore dhe tregtare kineze furnizojnë IRGC-në me komponentë, pajisje mbrojtëse ajrore dhe teknologji raketash.
Së bashku, këta faktorë të ndërlidhur ilustrojnë se si konfliktet lokale, financimi me ndërmjetës dhe përafrimi i superfuqive globale kryqëzohen për ta bërë paqen në Lindjen e Mesme një sfidë të ndërlikuar. Si që mendohej se Irani do të përjetoj fatin e Irakut drejt njw tranzicioni politik kjo punë me Iranin ka komplekstitetin e saj. Shohim një byrokraci nga paria fetare e lidhur me Gardën Revolucionare, vendimet politike e të cilëve janë kryesore. Institucionet tjera si presidenca, paralamenti janë të ndëgjueshëm dhe me përgjegjësi të lartë.
Lajmi se, Garda Revolucionare do të organizojë komplote dhe atentate në shtetet armike është një kronologji e përsëritur e ngarjeve të kaluara në ruzullin e Botës. Pra, lideri fetar Mojtaba, sipas analistëve me këtë dëshiron të hakmeret për vrasjen e të afërmive të vet si dhe nuk lëshon pe ndaj kritereve të vendosura për reparacionet ushtarake ndaj ShBA. Megjithatë, flota amerikane e vendosur në oqeanin Indian nuk do të lejojë komplote vrasjeje!
Infiltration and Intelligence Incursion
By Blerim Abedini ISSD-NM– For decades, the US engagement in Middle Eastern conflicts has fluctuated between military intervention, diplomatic mediation, and deterrence. Since the military interventions of the last century, military strategy has shifted, with technology playing a crucial role in these evolving military actions.
In this dynamic context, the question arises whether Israel is becoming an observer and active counterweight in the Iran conflict. Rather than waiting for potential threats on its borders, Israel is increasingly focusing its military intelligence and operational reach on directly observing, monitoring, and disrupting strategic military developments on Iranian territory.
This proactive stance is most clearly demonstrated by Israel’s reactivation of its strategy to target and eliminate commanders of the Iranian Revolutionary Guard Corps (IRGC). By specifically targeting high-ranking military leaders, Quds Force commanders, and key technical advisors responsible for projecting power abroad, Israel aims to dismantle the command structure that directs regional proxy operations and weakens Iran’s conventional and asymmetric capabilities. This is a new strategy for eliminating political and military leaders, which has emerged with the development and use of drones and the support of satellite systems for navigation and precise targeting. The elimination of politicians and military personnel is already being adopted by other countries, as demonstrated by the assassination attempt on President Trump at the NATO summit in Ankara—a plot that remains unsolved. Some time ago, there was a Ukrainian drone attack on President Putin’s house. In Iran, influenced by these developments, the religious leader Mujtaba has altered his communication with the military guard and appointed indirect spokespeople to interpret his words. Economically and strategically, the conflict often centers on strategically important sea lanes. A key question is whether the Strait of Hormuz poses a genuine obstacle to agreements and stability. Historically, the Strait of Hormuz was one of the world’s most important sea lanes, connecting ancient trade routes from the Persian Gulf to the Indian Ocean. Today, the Strait of Hormuz carries approximately one-fifth of the world’s oil supply. Iran’s frequent threats to disrupt or block shipping through the Strait of Hormuz serve as a strategic tool, regularly disrupting diplomatic negotiations and increasing global economic risks. It’s fair to say that Hormuz has become a power play between Iran and the United States. President Trump’s resignation is palpable; he refuses to move beyond the context: “Hormuz is mine, it’s not yours!” Hormuz is thus portrayed as a buffer zone into which even China and Russia—apart from satellite communications and arms shipments—cannot intervene. Yet the Hormuz issue appears to have a deterrent effect, narrowing the political-military agenda by allowing the US midterm elections time to remain unaffected by the Middle East conflict.
This raises a more fundamental question: Can the Middle East become a peaceful region if Iran’s financial activities in Palestine, Lebanon, and Yemen are curtailed? Tehran’s “axis of resistance”—which finances and arms groups like Hamas, Hezbollah, and the Houthis—allows Iran to exert power without being directly involved in state-to-state wars. Proponents of tough sanctions argue that cutting off these financial flows is essential for stabilizing the region.
A further complication of the conflict is global rivalry, which is reshaping the region. Reports highlight Russia’s increasing satellite reconnaissance support for the Islamic Revolutionary Guard Corps. In exchange for Iranian drones and military equipment, Moscow provides high-resolution satellite imagery that helps the Revolutionary Guard monitor the locations of U.S. bases, troop movements, and regional military operations in the Gulf.
This cooperation is complemented by China’s involvement in arms deals and oil-for-arms agreements with the Iranian Revolutionary Guard Corps. By purchasing Iranian oil at low prices, Beijing secures a vital economic lifeline for Tehran, while reports indicate that Chinese state-owned and privately held companies are supplying the Revolutionary Guard with components, air defense equipment, and missile technology.
These interconnected factors illustrate how local conflicts, proxy financing, and the alliance of global superpowers interact to make peace in the Middle East a complex and challenging endeavor.
These interconnected factors illustrate how local conflicts, intermediary financing, and the alliance of global superpowers interact to make peace in the Middle East a complex challenge. Given that Iran was expected to follow a similar path to Iraq, moving toward a political transition, working with Iran presents its own set of difficulties. We observe a bureaucracy of the religious elite, closely linked to the Revolutionary Guard, whose political decisions are highly influential. Other institutions, such as the presidential office and parliament, are also present and bear significant responsibility.
Reports of planned attacks and assassinations by the Revolutionary Guard in hostile countries echo the chronology of past attacks worldwide. For example, the religious leader Mujtaba, based on some analysts’ reports, seeks revenge for the murder of his family members and maintains his demands for military reparations from the US. However, the US fleet stationed in the Indian Ocean will not tolerate any assassination plots!